W Bytomiu górnicy dawniej zawsze jeszcze coś chowali. Stary Piekarczyk mioł pora królików, go­łębie i jedna koza. Jak ją roz posoł, to się tak z kamratami zagodoł, że ani sie nie spostrzegł, kiedy mu koza znikła. Do swojej starej nie mioł ani co chodzić, bo bez kozy i tak by się przy niej nie ostoł. Wzion i począł szukać. Schodził cały Bytom, ani sie nie obejrzoł, a był już w Katowicach. Spotkoł tam znajomego i mu to swoje utrapienie opowiedzioł. Ten mu pado:

— Pódź do mie na kwater, wyśpisz i jutro od po­czątku poczniesz szukać.

No i dobrze, chłop sie umył, położył, ale tyla co sie mioł przykryć pierzyną, wpadł gospodarz i pado:

— Słuchej kamrat, nie miej mi tego za złe, ale wiysz, wynajmują łóżka. Już żech myśloł, że dzisioj żodyn nie przyjdzie, a tu akurat tacy młodzi o nocleg proszą. Czy nie mógłbyś tak pod łóżkiem spać? Wybocz, ale oni mi zapłacą za ta noc.

No i chłop, chcąc nie chcąc, wlazł pod łóżko. Ci młodzi przyszli, seblekli sie, położyli i naroz ten chłop tak sie odezwał do tej baby:

— Babeczko moja złota, ty mi nie wierzysz, ale jo naprowda w twoich oczach widza cały świat!

No wiecie, na to ino stary Piekarczyk czekali! Jak wyskoczyli spod łóżka, tak na głos zawołali:

— Jezderkusie! Bydom tacy dobrzy i spojrzą tam ino, czy kaj tam mojej kozy nie widać?